Het nadeel van ons huis is dat het balkon aan de kant ligt waar de zon niet komt. We hebben dus de hele dag de zon op de slaapkamer aan de voorkant. Nu de zon net lekker begint te schijnen is het dan ook jammer dat ik niet lekker op mijn balkonnetje kan zitten, dat komt pas als het veel te warm wordt om in de zon te zitten.

Gelukkig hebben we aan de voorkant een zogenaamd ‘Frans balkon’. Wat er op neer komt dat je balkondeuren hebt en een hekje, maar geen echt balkon. Desalniettemin is het goed vertoeven hier. Ondanks dat ik aan straatkant zit, lijkt niemand mij te zien hier op twee hoog. Als of ik ergens heel hoog in een torenkamertje zit.

Deze omstandigheden maakt het heerlijk om te doen wat ik graag doe: mensen kijken. Er komt niet zo heel veel voorbij hier, maar ik kijk mijn ogen uit. Zo lopen er net een stel toeristen langs, op weg naar huis. Dat doet mij verlangen naar vakantie. Of rijden er mensen weg met de auto en wil ik mee, ongeacht waarheen.

Nu gaat mijn laptop weer even uit de zon want hij wordt veel te warm zo.

Ik begin het nou echt te merken. De kleding zit wijder en mijn pens wordt minder. 5 kilo is volgens mijn moeder 1 kledingmaat. Wat zou betekenen dat ik binnenkort nieuwe kleding moet gaan kopen, bah wat vervelend zeg ;-).

Daarbij heb ik ook mijn eerste doel bereikt: Minder wegen dan FJ. Hoewel bij nu voor een week op de toendra van noord-oost Siberië zit en daar ook van afvalt. Tegen de tijd dat hij terug is, is er bij mij hopelijk ook weer wat af.

Dat het zo makkelijk gaat, heb ik niet verwacht. Ik dacht dat ik nog wel redelijk gezond at, maar kennelijk toch niet gezond genoeg of veel te veel. Met dit dieet hoop ik een gezondere leefstijl over te houden.

Ik ben blij dat het zo lekker gaat, en merk dat ik me per kilo die verdwijnt ook steeds beter en zekerder ga voelen. Waarom heb ik dit nooit eerder gedaan?

Zorgwekkend is nog wel het stoppen, zal dat lukken zonder weer aan te komen? Ik heb niet zo veel zin om de rest van mijn leven punten te blijven tellen. Maar dat is van later zorg, eerst gaan voor doel nummer 2: onder de 70 kg komen.

Ik hou eigenlijk helemaal niet zo van veel aandacht, dat maakt me verlegen en onzeker. Maar in dit geval moet het eigenlijk wel.

Het zit zo: Ik zit dus nu in het eerste jaar van mijn opleiding, en met mij zo’n 900 anderen. Als ik later afgestudeerd ben en ga solliciteren, zijn er van die 900 nog iets van 700 over die ook op zoek gaan naar een baan. Daarom is het belangrijk dat ik opval, met kop en schouders boven de rest uitsteek.

Dat is nu begonnen. Na een gesprekje met een docent blijk ik de ideale MIM student te zijn. Ik ben creatief, volg veel media, doe ook veel met media, ben al volop aan het netwerken en ben niet mainstream. Het is tijd om aan de wereld, beginnend bij docenten, te laten zien wie ik ben en wat ik kan.

Ik schep wel altijd hoge verwachtingen bij anderen, ik word daar altijd een beetje onzeker van en bang dat ik niet aan die verwachtingen voldoe. Maar als ik blijf wie ik ben moet het wel goedkomen. Toch?

Altijd ben ik op zoek naar een bepaald kledingstuk, of bepaalde schoenen. En dat niet alleen, ook mijn droomhuis heb ik in mijn hoofd helemaal uitgetekend en ingericht. En dat ziet er heel anders uit dan het huis waar ik nu woon.

Maar ik kan die kledingstukken nooit vinden (mijn droomhuis ben ik nog niet naar op zoek). Betekent dat dat ik zo’n orginele smaak heb, dat ik niet kan zoeken of ben ik gewoon kieskeurig?

De laatste tijd loop ik winkel in, winkel uit op zoek naar ‘het’. Meestal zonder succes, omdat ik niet weet waar ik naar op zoek ben of dat dat ene ding er niet is. Ik zie wel leuke kleding hoor, daar niet van. Maar het lijkt me gewoon niks te doen.

Ik hoor wel eens van mensen dat ik zo’n leuke eigen stijl heb, maar hoe kan dat nou als het meeste van mijn kleren bij H&M vandaan komt? Misschien ben ik wel zo gewend aan mijn eigen stijl dat ik orginaliteit niet meer zie.

Het gras is altijd groener…

Soms ben ik ook wel een beetje trots op mezelf hoor. Zo heb ik bijvoorbeeld voor een tentamen, waarvan ik dacht dat ik slecht had gemaakt, een 9 gehaald. Krijg ik wel eens complimenten over mijn uiterlijk of kleding. Of krijg ik leuke reacties op een recensie die ik schreef. Dan denk ik bij mezelf: ‘Hee, ik kan toch wel wat’.

Jammer dat dat gevoel meestal van korte duur is.

5 april ben ik met vriend, broer en nog twee vrienden een dagje naar Antwerpen geweest. Hier een kleine impressie:

Het ene moment was moeilijker dan het andere, maar het was goed vol te houden. Wat ik heel fijn vind aan dit dieet is dat ze je niks verbieden, zo mag ik ook gewoon bier drinken of hamburgers eten. Als ik maar binnen het maximaal aantal punten blijf.

Waar ik nog wel aan moet werken is de verdeling van de punten. Overdag bezuinig ik zoveel dat ik na het (magere) avondeten nog veel punten overhou (wat ik dan weer compenseer met bier, maar dat is een ander verhaal).

Komende week ben ik alleen thuis, en als ik alleen ben kook ik niet zo graag. Mijn doel voor de komende week is dan ook om makkelijke, gezonde maaltijden te vinden waar ik niet of nauwelijks voor hoef te koken.

De laatste dag van de eerste week. Tijd om te wegen en te meten. Ik zal jullie niet vervelen de cijfers maar er is *tromgeroffel* 1cm in omvang en 2kg af!

Er zijn misschien nog maar een paar onsjes af, maar het voelt goed. Ik ben blij dat ik er, na al dat gezeur over mezelf, eindelijk wat aan doe.

Alsof er al heel wat kilo’s af zijn, zo goed voelt het. En misschien zijn er ook al heel wat kilo’s af… Van de last die ik normaal bij me draag dan.

En de zon schijnt.

In de hoop wat beter in mijn vel te zitten als er minder vet onder zit, heb ik afgelopen zaterdag besloten om op dieet te gaan. Met de WeightWatchers boodschappengids uit 2003 (aftands, ik weet het, maar hij doet het nog) ga ik proberen wat gezonder en, vooral, wat minder te eten.

Met dit dieet krijg je een maximaal aantal punten dat je mag eten, en in de boodschappengids staat dan hoeveel punten iets (eten en drinken) is. Je bepaalt dus zelf wat je eet. Valkuil is wel dat je al snel veel te weinig eet, waardoor je juist niet afvalt. Dat had ik gisteren, maar ik moet er dan ook nog inkomen.

Wat nu ook een probleem is, is dat het heel lang duurt voordat ik eindelijk een fatsoenlijke boodschappenlijst heb. Alles wat ik opschrijf weeg ik af en vergelijk ik in het boodschappenboek met soortgelijke producten. En dan wil ik ook nog lekker en gevarieerd eten, want elke dag een bruine boterham met light kaas begint ook snel te vervelen.

Dan moeten de punten ook nog bijgehouden worden. Ik heb de CD-rom nog niet werkend gekregen dus ik schrijf nu alles in mijn agenda (hoe analoog wil je het hebben), wat ook tijd kost omdat ik weer moet opzoeken hoeveel punten iets nou is. Of dat ik eerst uit moet rekenen hoeveel punten iets nou eigenlijk is.

Maar het is voor de goede zaak, dus ik heb het er wel voor over.

Wel heb ik besloten om maximaal 1 dag in de week te eten wat ik lekker vind (zoals pizza) zonder al te erg te letten op punten. Ik kan al wel vertellen dat deze dieetpoging nu al langer duurt dan de vorige keer. Met Sonja Bakker heb ik het namelijk maar liefst 2 dagen volgehouden.

Zoals te lezen was in ontevreden, ik ben nogal onzeker over mezelf. Direct nadat mijn vriend het gelezen had, gaf hij me een kus en zei: ‘Ik vind je wel leuk en mooi’. Ik hoor het wel vaker en ik word nagefloten. Er is zelfs iemand die een schilderij van me maakt.

Als ik in de spiegel kijk of foto’s van mezef zie, lijk ik toch een heel ander persoon te zien. Het persoon wat ik zie heeft een grote neus en een bleke huid vol moedervlekken en schilfers. Zie verder in  ontevreden.

Ik kreeg de opdracht een bericht te schrijven met de titel ‘Ik lach bij het zien van jouw schoonheid’. Allemaal heel leuk en aardig maar als jij zoiets zegt, kan ik aan niks anders denken dan mijn lelijkheid.

Het volgende bericht met deze titel komt pas als ik zelf iemand tegenkom waarbij ik moet lachen bij het zien van diens schoonheid.